Het verhaal van Tom

Mijn verhaal begint zo rond m’n 14de levensjaar. Samen met ’n vriendje waar ik wel vaker bleef slapen heb ik m’n eerste sexuele ervaring meegemaakt. Op zijn zolderkamertje zaten we geregeld samen naar hetero sexblaadjes te kijken die hij via z’n oudere broer te pakken had weten te krijgen. Heerlijk om samen naar deze mooie vrouwen te kijken en langzamerhand werden we steeds vrijer met mekaar en begonnen we onszelf heerlijk te masturberen. Het was hier dat ik voor het eerst klaarkwam. Uiteindelijk kwamen we via vragen als “heb jij al ’n stijve, ja voel maar” ook bij elkaar uit en hebben we mekaar heerlijk afgetrokken. Dit is ’n paar keer voorgekomen en voelde elke keer behoorlijk fijn. Nog steeds kan ik vandaag de dag, na bijna 30 jaar, precies herinneren hoe zijn penis voelde en hoe het was om hem af te trekken.

Uiteindelijk voelde deze eerste keer voor mij niet als ’n homosexuele ervaring. We waren immers beide hetero, voelden ons aangetrokken tot meisjes en niet tot elkaar en we zaten gewoon samen wat te spelen, zo voelde het oprecht.

Vervolgens zakte dit voorval naar de achtergrond en ging het verder zoals iedere hetero jongen in de pubertijd, samen op stap, biertjes drinken. naar de meisjes kijken, verliefd worden en heel veel aan meisjes denken. Omdat ik behoorlijk verlegen was en afwachtend lukte het me echter niet echt om veel ervaring met meiden op te doen. Zo nu en dan zoenen, dat was het wel ongeveer.

Toen ik ging studeren ging er ’n wereld voor me open. Op eigen benen staan, zelf je pad kiezen, maar ook het ene na het andere feest bezoeken, wat ’n verschil met de jaren daarvoor waarbij ik mezelf toch behoorlijk gevangen voelde in het kleine bekrompen dorp en waar ik me niet echt meer thuisvoelde. Zou het hier dan gaan gebeuren?

Qua meiden schoot het alleen niet echt op. Ik was nog steeds verlegen en afwachtend en dat betekende dus dat er lange tijd voorbij kon gaan zonder enige sexuele en emotionele ontmoetingen.

Redelijk gefrustreerd over mijn ingedutte (nee, nog amper ontwaakte) sexleven begon ik andere manieren te zoeken om toch aan m’n trekken te komen. Aangezien internet pas net uitgevonden was ging mijn eerste poging via het toen bekende advertentie blaadje ViaVia. Ik zocht ’n “rijpe vrouw die jonge student zou willen ontmaagden”, of iets in die trant. Oh wat wilde ik graag mee kunnen praten met m’n vrienden over al hun sexuele escapades. Jammer genoeg, of achteraf misschien maar beter zo, liep dit op niks uit en ging ik op zoek naar andere manieren.

In die tijd woonde ik tegenover ’n ouder gay stel en zij konden via hun slaapkamer mijn slaapkamer inkijken. Ik weet nog goed dat me dat erg opwond en dat ik ’n aantal keer met mezelf gespeeld heb wetende dat ze zaten te kijken. Waarschijnlijk heeft me dat toen doen besluiten om m’n zoektocht te verbreden naar vrouwen èn mannen. Ik had immers sex leren ontdekken met ’n man, dus dat was voor mij geen vreemde stap. Via internet, ik had inmiddels n computer en eigen internetconnectie, heb ik toen in de daaropvolgende jaren 2x ‘n date gevonden. De eerste keer was bij ‘n bisexuele man thuis, wat spannend om helemaal naar hem toe te gaan. We hebben mekaar heerlijk afgetrokken en vervolgens ben ik weer vertrokken. De tweede keer was bij n gay man thuis en ging ik nog verder qua ervaring. Bij hem ontdekte ik mijn “bottom” kant en hij leerde me hoe te ontspannen en van anale sex te genieten. Ook was het hier dat ik de eerste keer gepijpt ben en dat ik n man heb gepijpt. Bij beide dates was het me puur te doen om het wederzijds genieten van sex. Ik voelde me niet aangetrokken tot deze twee personen, verliefd worden op n man was en is me nog nooit gebeurd, maar ik was wel aangetrokken tot hun lichaam, hun stijve penis, hun mooie billen. Kortom ’n behoorlijk platte ervaring. Geen liefde, weinig emotie en enkel gericht op sex. Na het klaarkomen voelde ik me niet al te best en wilde ik meestal zo snel mogelijk weg. De roze bril was weer afgezet en wat bezielde me toch? Goed voelde dit dus ook niet echt.

Dit was wel redelijk verwarrend, gay was ik dus niet, maar kon ik wel bisexueel zijn als ik niet verliefd op mannen kan worden? En ik enkel en alleen om de sexuele ervaring met hun wilde daten? Wat was ik dan, “gewoon” hetero? Ik denk dat ik het toen zag als de enige manier om sexuele ervaring op te doen. ‘N beetje zoals mannen in de gevangenis, tuurlijk zijn die macho’s niet gay of bisexueel, ze willen gewoon seks en op dat moment is dat gewoon de enige manier.

Na deze twee ervaringen begon het met de meisjes gelukkig langzaam te lopen en had ik wat korte, affaires met enkele meiden. Dit bracht zelfvertrouwen en hierdoor ging het steeds wat makkelijker om op meiden af te stappen. Meer dan zoenen gebeurde er overigens niet. Daarvoor nam ik te weinig initiatief en ik wilde ook niet te desperate overkomen. Ook werd ik verliefd op ’n aantal meiden maar het is me echter nooit gelukt om iets met deze verliefdheid te kunnen doen. Of ik was “te laat” en ging het desbetreffende meisje daten met iemand anders of ik viel op de meiden die ” outside my league” lagen en zo bleef het lastig om in ’n langdurige relatie terecht te komen. En als ik dan iemand had gevonden na ’n leuke blind date waarmee ik graag verder zou willen, bleek ze ’n vriendje te hebben en daarom toch niet voor mij wilde kiezen.

Niet lang daarna kwam ik de vrouw tegen met wie ik nog steeds getrouwd ben en waarmee ik inmiddels 2 kinderen heb. Ook zij regelde mij op ’n avond en ik was gelijk verliefd. Dit was ook niet zo maar ’n meid maar een van de meest populaire en onbereikbare dames van de studentenvereniging! En dat zij voor mij koos, wat ’n eer! Vanaf dat moment begon mijn eerste serieuze relatie en deze duurt voort tot dit moment. Al 22 jaar zijn we samen.

Vanaf het moment dat ik op internet de eerste man ben gaan zoeken tot op de dag van vandaag ben ik echter wel online actief gebleven en heb ik zo m’n sexuele behoefte om sex met mannen te hebben te stillen. Tuurlijk waren er rustige periodes, zeker in het begin van de relatie. Ik wilde immers niet vreemdgaan en dit online chatten was echt wel het maximale dat ik vond dat ik kon maken tegenover mn partner en tegenover mezelf.

Twee keer heb ik geprobeerd kenbaar te maken binnen onze relatie dat ik ook geïnteresseerd ben in sex met mannen. De eerste keer was toen we samen sexfilmpjes gingen kijken en ik alleen maar bisex filmpjes liet zien aan haar. Het viel haar op, ze maakte er n neutrale opmerking over en dat was het dan. De tweede keer was 5 jaar geleden. Ik was dronken, was overstuur en vertelde haar huilend dat ik bisexueel was. Weer ‘n neutraal kalmerende opmerking, “dat geef toch niks”, maar weer bleef het daar bij. Dit was niet het begin van ‘n goed gesprek maar wel het einde. We hebben het er vervolgens niet meer over gehad. Verder weet m’n vrouw ook dat ik zo nu en dan porno filmpjes kijk en daar hebben we het dan n enkele keer over maar ook niet echt. Dit ligt echter volledig aan mij, ik vind het moeilijk om hier over te praten en ik wil dan ook zo snel mogelijk over iets anders praten. Dus ik denk dat zij weet dat ik bisex gevoelens heb en dat ik daarom zo nu en dan porno filmpjes kijk om mijn “gevoelens te stillen”. Onze sex is verder best OK, de frequentie ligt laag maar als we sex hebben dan is het fijn en komen we beide heerlijk klaar en zeggen we telkens “waarom doen we dit eigenlijk niet vaker?”. Dus kwaliteit boven kwantiteit. Maar ook dit was geen reden tot zorgen, welke jong gezin met kinderen heeft dit niet? Dat het even wat rustiger wordt qua seks?

Dit waren echter wel de periodes dat ik vaker online ging en dan op chatsites contact met mannen (en later stellen en transsexuelen) zocht. Het bleef echter, heel bewust, enkel bij “drooggeilen”, foto’s uitwisselen en soms cammen. Om zover te komen dat mannen met me wilde cammen en foto’s wilde sturen moest ik natuurlijk wel doen alsof ik op zoek was naar ’n date, anders hebben de meeste mensen nl. (terecht) geen interesse. Dus ik gedroeg me als de welbekende “faker”, ik gaf aan dat ik op zoek was naar ’n date maar als puntje bij paaltje kwam zag ik daar van af. Meestal op het moment dat ik klaarkwam. Dan was de roze bril weer af en kwam de schaamte terug. Wat zat ik hier nou achter de webcam te doen?? Terwijl boven in bed ’n prachtvrouw lag te slapen? Dan was de urge weer even weg om langzaam terug te komen en dan begon het weer opnieuw. Ik denk dat ik wel meer dan 100 keer ’n profiel op ’n datingsite heb gemaakt die ik vervolgens er weer afhaalde in de momenten direct nadat ik klaargekomen was.

Een keer heeft m’n vrouw gevraagd of ik ook op datingsites zat en zij gaf aan dat zij dat wel echt als vreemdgaan zag. Ik heb toen gelogen en gezegd dat ik enkel en alleen maar porno filmpjes kijk. Vervolgens ging ik weer online om daar tegen mannen of stellen te gaan liegen: ” ja ik ben single en ja ik zoek ’n relatie of ’n date vanavond”. In beide werelden, online en in real life, kon ik dus niet eerlijk en oprecht zijn en vertellen wie ik was, wat ik voel en wat ik graag zou willen. Echt lekker heeft dit natuurlijk nooit gevoeld, ik bungelde heen en weer tussen schaamte, geilheid, leugens en bedrog. Soms kwam ik ’n man tegen die met medeweten van z’n vrouw of man aan het daten was en dan dacht ik alleen maar “oh wat zou dat toch fijn zijn als ik in zo’n situatie zou zitten”.

10 jaar geleden ongeveer ben ik de door mij zelf getrokken streep overgegaan en ben ik ook daadwerkelijk gaan daten met mannen. Dit zorgde voor nog harder bungelen, initieel veel geiler, maar ten koste van nog meer bedrog en nog meer schaamte en spijt. Zo eens in de 1 tot 2 jaar gemiddeld kwam het tot ’n daadwerkelijke date. Ik wilde niet liegen tegen m’n partner dus daten was voor mij alleen op hoge uitzondering mogelijk. Tegen m’n vrouw zeggen dat ik naar m’n werk ging om vervolgens naar ’n date te gaan, dat wilde ik echt niet en daar lag dus nu de door mij verlegde getrokken streep. Dus alleen die ene keer dat ik zonder kinderen ’n weekend alleen thuis was waren er mogelijkheden. Dit kwam (gelukkig) dus niet zo vaak voor. Zonder uitzondering vielen deze dates achteraf allemaal tegen. Oh wat was het fijn om weer met ’n man sex te kunnen hebben, heerlijk ’n man te kunnen zoenen en pijpen maar echt relaxed is het nooit geweest. Er was echter geen emotionele band, het bleef plat en vlak en in mijn hoofd speelde continue de gedachte dat ik bezig was alles op het spel te zetten wat me dierbaar was. Met als gevolg dat ik zelden ’n echt stijve heb gekregen. Alsof m’n lichaam wel wilde maar m’n hoofd maar half. Door alcohol te drinken had ik minder last van m’n geweten gedurende de date maar zorgde vervolgens ook voor minder prestaties in bed, dus echt spetterend was het nooit. En dan de schaamte na het klaarkomen, de spijt, de zelfhaat. De dagen na de dates waren vreselijk en zorgden altijd voor ’n lange inactieve periode…nooit meer zou ik zoiets doen…tot de tijd ook deze gevoelens deed verdwijnen en de geilheid weer de overhand kreeg.

Inmiddels ben ik 45 jaar en zit ik in ’n behoorlijke midlife crisis. Wil ik echt deze baan blijven doen? Waarom zie ik m’n vrienden zo weinig? Waarom zijn mijn ouders zo weinige emotioneel en heb ik eigenlijk zo’n lauwe band met ze? En wat ben ik eigenlijk voor iemand? Voor de buitenwereld ben ik die super lieve man en vader die echt alles voor iedereen over heeft, maar tegelijkertijd bedrieg ik mijn vrouw? Geef ik m’n kinderen wel genoeg mee zodat ze stevig in hun leven staan? Wat wil ik verder nog met mijn sex en emotionele relaties voor de tweede helft van mijn leven? Ben ik hetero? Ben ik bisexueel? Of pansexueel? Maakt het iets uit welk label er aan gegeven wordt? En vind ik het prima om one night stands met mensen te hebben om daarmee in mijn sexuele behoeftes te voorzien of wil ik langdurige emotionele band met ’n mannelijke minnaar? Komt er ’n tijd dat ik volledig oprecht kan zijn tegenover iedereen? Maar ten koste van wat? Wanneer komt er ’n eind aan al mijn leugens? Er staat immers veel op het spel, ’n gezin met twee super kinderen en een super vrouw. Dat wil ik echt niet kwijt. Wat ik wil is dat iedereen om mij heen, inclusief mezelf, gelukkig wordt. Maar is het wel mogelijk om daar te komen zonder eerst door ’n periode van verdriet heen te gaan? Ik heb hier nu nog geen antwoorden op.

De hoofdreden dat ik m’n vrouw nog niet verteld heb dat ik ook graag met mannen en transsexuelen ’n relatie zou willen hebben is dat ik dan hoogstwaarschijnlijk (en terecht) de vraag krijg of ik al eerder vreemd gegaan ben. Ik kan dit dan ontkennen, proberen hiermee bij mezelf in het reine te komen en vervolgens proberen om samen ’n levenswijze te vinden die aansluit bij ons beide. Dit zou op termijn kunnen uitlopen op het einde van de relatie maar in ieder geval hoef ik vanaf dat moment niet meer te liegen en kunnen we samen proberen hoe dit zou kunnen werken en ook samen kunnen bedenken dat dit niet gaat werken.

Ik kan ook alles opbiechten. Dit is natuurlijk het meest fair tegenover iedereen maar ik weet niet of ons huwelijk dat ooit te boven komt.

Dus buiten de struggle van wie ik ben en hoe ik graag verder zou willen leven speelt ook nog de vraag wat te doen met m’n eerdere buitenechtelijke dates, opbiechten of niet.

4 reacties

  1. Wat een jarenlange zoektocht voor jou en wat moet deze een ongelooflijke energie hebben gekost.
    Ik begrijp je worsteling je kunt het echter ook als het tonen van liefde zien voor je partner door alles te delen. Je hebt zelf al verschillende keuzes gemaakt waardoor er,als ik het zo lees, geen weg meer terug is voor jou. Ik zou zeggen het is nu tijd om je partner hierbij te betrekken zodat deze haar keuzes kan maken dat is het tonen van échte liefde. Zoals het spreekwoord zegt ‘eerlijkheid duurt het langst’ en dan denk ik daarbij met name aan jullie mentale en fysieke gezondheid!

  2. Ik herken mezelf in dit verhaal.
    Alsof ik het zelf geschreven zou kunnen hebben.
    Ik wil mijn vrouw ook niet bedriegen. Ik wil mijn huwelijk niet op het spel zetten.
    Maar soms heb je gewoon even die echte seks net mannen nodig.
    Even pure seks en lust.

    1. Het is alsof ik voor een groot gedeelte dit zelf geschreven kon hebben. Ook van jongs af aan. Ook een laatbloeier met vrouwen.
      Zelfde worstelingen. Zelfde frustraties.
      Vermoeiend. Stressvol.
      Hoop ooit de moed te hebben om er wat aan te gaan doen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.