Lucas identificeerde zich al vroeg als biseksueel en had verschillende relaties met zowel mannen als vrouwen. Toen hij trouwde met een vrouw, begon hij zich af te vragen of hij zijn biseksualiteit nog steeds kon uitdrukken binnen een monogame relatie. Mensen vroegen vaak of hij zijn biseksualiteit nog wel “kon voelen”, omdat hij nu getrouwd was met een vrouw.
Lucas leerde dat biseksualiteit niet verdwijnt door een relatie of huwelijk met één persoon. Hij besefte dat zijn identiteit net zo geldig is, ongeacht zijn relatievorm. Door gesprekken met zijn vrouw te voeren over zijn seksualiteit, kon Lucas eerlijk en open blijven, en leerde hij dat biseksualiteit niet alleen over seksuele aantrekking gaat, maar over wie je bent op een dieper niveau. En dat de keuze om monogaam te zijn prima paste in waar hij nu in zijn leven stond.
2 reacties
De enige reden van mijn zwijgen over mijn biseksualiteit, is dat ik bang ben om alles te verliezen wat ik mijn leven lang heb opgebouwd.
Hier in het het roomse gedeelte van Nederland wordt het niet zo geaccepteerd als in de rest van Nederland. Ook ik heb voor mijn huwelijk een relatie gehad met een man. Toen werd verwacht dat je voldeed aan het beeld van huisje boompje beestje. We zijn nu 45 jaar verder en ik zit in een diep dal, waar ik een keuze moet maken tussen houden wat ik heb, of eindelijk mijn eigen gevoel moet volgen. Er is geen twijfel over dat ik ontzettend veel van mijn vrouw houdt. Maar het verlangen naar een man is bijna niet meer vol te houden.
Ik ervaar eigenlijk hetzelfde ben ook getrouwd en hou ontzettend veel van mijn vrouw. Ik heb in het verleden geen relatie gehad met een man. Sinds een paar jaar beginnen mijn biseksuele gevoelens heftiger te worden. Waarschijnlijk doordat ik het altijd heb weggedrukt. Ik loop helemaal vast met mijzelf. Mijn vrouw en mij familie weten dat ik biseksueel ben en accepteren het ook. Maar ik weet niet hoe ik verder moet. Toegeven aan het gevoel voelt ook weer als vreemdgaan. Dan komt dat schuldgevoel weer boven drijven. Maar dit nog 20 jaar zo volhouden daar ga ik kapot aan. Ik kan geen keuze maken en zit als het ware in een ballon waar ik niet uit kan. Word er zeer depressief van en zie het soms niet meer zitten. Is er iemand die dit herkent en daar een oplossing voor weet gr. Ron